Δημοκρατία εκτός "συνόρων"

Δημοκρατία 

Παρουσίαση βιβλίου με θέμα "Δημοκρατία εκτός συνόρων".

Αποφάσισα πριν ακούσω την συγγραφέα εισηγητή να δοκιμάσω να μπω όχι στα παπούτσια του αδύνατον να τολμήσω γιατί δεν συγκρίνεται το "ύψος" του με το δικό μου. Καμία σύγκριση, μόρφωση, δημόσιες θέσεις ευθύνης, συγγραφικό έργο, μελέτες και άλλα πολλά γνωστά και άγνωστα στο ίντερνετ.

Να όμως μια ευκαιρία προβληματισμού και αναστοχασμού τις δύσκολες μέρες που ζούμε.

Αποφάσισα να τις βάλω στο χαρτί..

---

Συνέβη να ακούσω από φίλο μου δάσκαλο που τον σέβομαι κάτι πολύ βαρύ. Η δημοκρατία είναι το πιο σκληρό πολίτευμα. Μια ψήφος φτάνει να επικρατήσει η άποψη της πλειοψηφίας. Εφ' όσον όλοι συμφωνούν ότι ο διάλογος είναι η βάση της δημοκρατίας το επόμενο πράγμα που πρέπει να κάνουν είναι η συμμόρφωση με την απόφαση της πλειοψηφίας και να να παλέψουν για την υλοποίηση των αποφάσεων της συνεδρίας. Τι γίνεται όμως όταν η υπερψήφιση της μιας ή της άλλης άποψης έγινε με μια ψήφο; Πόσο αντέχει το μέλος ή μελη της μειοψηφίας να υπακούσει και να δράσει όταν νιώθει ως κυκλώπειο "άπαρτο" τείχος τις απόψεις του για το θέμα;

Σε υποθέσουμε ότι η μειοψηφία πλησιάζει το 49% δεν είναι ούτε 50% ούτε 51% παλεύει αλλά δεν τα καταφέρνει. Οι διαδικασίες όλες διαφανείς σύννομες δημοκρατικές καθαρές.

Το ερώτημα είναι τι κάνει ;

Εδώ δεν θα απαντήσω ο ίδιος, γιατί δεν δικαιούμαι, αλλά θα ανατρέξω σε γνωστές αποφάσεις κινήσεις σε διάφορους δημοκρατικούς θεσμούς που τους τρέχουν εκλεγμένα δημοκρατικά όργανα από διοικητικό συμβούλιο μέχρι συνέδρια καθολικές ψηφοφορίες κλπ. Τι παρατηρούμε; 

Αποχωρήσεις από όργανα 

Αδρανοποιήσεις

Διασπάσεις 

Δημιουργία άλλου σχηματισμού

Αγώνες εκτός οργάνων στη κοινωνία πχ

Άλλες δημοκρατικές αντιδράσεις 

Άλλος τρόπος πάλης και νίκης των ιδεών που πρεσβεύει ο διανοούμενος μέχρι επικράτησης.

Αν κατέβουμε την αριθμητική κλίμακα της πάλης των ιδεών και της αντιπαράθεσης των απόψεων πάντα με δημοκρατικά μέσα και εξετάσουμε ποιότητα ή την ένταση ή την συχνότητα της επικράτησης  της μια ή της άλλης πλευράς ανάλογα και με τη βαρύτητα των θεμάτων και τις θέσης εξουσίας έχουμε πολλά να πούμε.

Ας πάρουμε τώρα την περίπτωση που στη βάση ή στη μέση ή στη κορυφή του θεσμού της Δημοκρατίας η πλειοψηφούσα άποψη με 51% κερδίζει τις δημοκρατικές μάχες στα όργανα και εξουσιάζει : 

Στην αρχή δημοκρατικά σεβόμενη τους κανόνες της Δημοκρατίας 

Αργότερα εκμεταλλευόμενη την απόλυτη πλειοψηφία εστί και του +1% εκτρέπεται. Αρχίζει να διακατέχεται από αλαζονεία, κομπασμό και διάφορες άλλες παρόμοιες αντιδημοκρατικές συμπεριφορές λόγω κατάκτησης της πλειοψηφίας. Τα μέλη της μειοψηφίας δυσανασχετούν και αναζητούν τρόπους νόμιμων αντιδράσεων ενστάσεις καταγγελίες δικαιώματα από κανονισμούς μομφές κλπ. Δεν τα καταφέρνουν η πλειοψηφία του +1 % πανίσχυρη και συμπαγής σαν μπετόν. Θα έλεγε κάποιος ότι το πολίτευμα με την ευρεία έννοια της ομάδας της πόλης της χώρας έχει εξελιχθεί σε τυραννία. Ο ελέγχων την πλειοψηφία έχει εξελιχθεί σε άρχων, τύραννος, δικτάτωρ κλπ. Η κοινωνία υποφέρει αλλά αυτός τα καταφέρνει διότι ελέγχει θέσεις κλειδιά στους θεσμούς, στο δημόσιο, σε μεγάλες και άλλες επιχειρήσεις με αμφίβολους δημοκρατικά τρόπους.

Η Δημοκρατία υποφέρει βράζει αναστενάζει, κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, παράλληλα φοβάται. Υπόγειες απειλές εθνικές κλπ.

Το 50+1% αν σπάσει δημοκρατικά τα πράγματα αλλάζουν.

Το 50+1% αν αυξηθεί και η κατάσταση δεν αλλάζει ακόμα χειρότερα τα πράγματα.

Η μειοψηφία μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος αντιπαλεύει με διάφορους τρόπους την "Δημοκρατία",  και τον "επικίνδυνο" (;) κανόνα του 50+1% της Δημοκρατίας.

Όμως τα πράγματα είναι σοβαρά, οι δημοκρατικοί δείκτες χειροτερεύουν, οι θεσμοί έχουν διαβρωθεί, οι πολίτες διαμαρτύρονται θεσμικά και η πλειοψηφία πέρα βρέχει. Αντιδρά σε επικίνδυνα όρια παραβίασης του Συντάγματος, συχνά με βία, με αδιαφάνεια, με ύποπτες ναφιόζικες μεθόδους, με στεψιδικια 

Στο σώμα της μειοψηφίας κυκλοφορούν διάφορες απόψεις.  

ΕΡΩΤΉΣΗ

Θα ισχύσουν πάλι οι ίδιοι κανόνες της Δημοκρατίας στο campus της μειοψηφίας; 

Και αν αυτό συνεχίζεται και λύση δεν βρίσκεται είναι δίκαιο και σωστό λόγω Δημοκρατίας οι πολίτες να εκβιάζονται και να υποφέρουν από σκάνδαλα αντιδημοκρατικές αποφάσεις και όλα αυτά που παρατηρούμε συχνά στις ελληνικές κυβερνήσεις με ήπιο ή έμμεσο ή πλάγιο τρόπο; 

Μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η κατάσταση;

Μήπως χρειάζεται να κάνουμε μια διαβούλευση με αναγνωρισμένους κορυφαίους φιλοσόφους όπως τον Σωκράτη;

Όπως τον Κομφούκιο;

Αφού έχουμε φθάσει σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο αξιοποίησης της τεχνολογίας πχ ΑΙ για το να μην οργανώσουμε ένα διαχρονικό συμπόσιο σοφών της αρχαίας Ελλάδας και της σύγχρονου παγκόσμιας θετικής δημοκρατικής σκέψης για να αποφύγουμε τις φωνές που γεννώνται από τα μέσα στους δημοκρατικούς θεσμούς φωνές φασίζουσες, φωνές που θηλάζουν το φασισμό, αυταρχικές που καταλήγουν σε κοινωνικό σύγχρονα πολεμοχαρή καθεστώτα όπως αυτό των ΗΠΑ που πρόσφατα ο επικεφαλής της δημοκρατικής πλειοψηφίας κύριε ένα άδικο φοβερό πόλεμο που βάζει σε κίνδυνο την ανθρωπότητα δεδομένου της ετοιμότητας χώρων να χρησιμοποιήσουν για κακό σκοπό (ούτε να το σκέπτομαι θέλω) την πυρηνική ενέργεια;

Μήπως οι αποθήκες όπλων είναι επικυνδινες όταν γεμίζουν και η "Δημοκρατία" η μία ισχυρή εστω μειοψηφία αδυνατεί να συγκρατήσει την παραπαίουσα πλειοψηφία; 

Μήπως αυτές οι οπλικές αποθήκες (που κρύβουν μέσα τους όχι μόνο όπλα, αλλά πολυεθνικές, συμφέροντα, χρηματιστήρια, δισεκατομμυριούχους, μαφία, ναρκωτικά, χρυσό, παρανομίες κλπ)  πρέπει να περιέλθουν ως "επικίνδυνος πλούτος" σε ένα παγκόσμιο ειρηνικό δίκαιο; Χωρίς πλειοψηφίες και μειοψηφίες; Ποιος θα το δημιουργήσει; ποιος θα το επιβάλει;

Μήπως οι θεσμοί τύπου ΟΗΕ είναι περασμένοι (ξεπερασμένοι) και πρέπει να περάσουμε σε μια άλλη καλή λογική 💯 % ειρηνική; Όχι τίποτα άλλο αλλά τότε ο πλανήτης Γη θα σωθεί από αυτό το πλέον αυτοκαταστροφικό "επικίνδυνο" για τον εαυτό του είδος (ον) που λέγεται άνθρωπος.

ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ  ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΎΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΡΕΛΉ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΟΚΟΙ ΑΚΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΦΟΙ;

ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΡΕΛΟΊ 

ΚΑΤΩ Η ΔΙΠΟΛΙΚΉ ΣΧΙΖΟΦΡΈΝΕΙΑ 

Μήπως τελικά η δημοκρατία νιώθει εσφαλμένα ή αφελώς, ασφαλής μέσα  στα διαβρωμένα από τα μέσα ή αδιέξοδα(*)  σύνορα της και πρέπει να βγει να αναζητήσει νέους δρόμους "εκτός συνόρων" πριν είναι αργά;

Μήπως πρέπει να καλέσουμε τη Μαφάλντα του QUINO να μας προτείνει λύσεις; Λύσεις από την αρχή; Απλές όμορφες και ωραίες; Ουτοπικές; Ναι. Μόνο έτσι θα σωθούμε.

(*) Μήπως το ρητό ότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα πρέπει να αποδράσει "εκτός συνόρων"; Σε καμία περίπτωση βέβαια στο χώρο κάποιου καταπιεστικού φασιστικού θεσμού με ή άνευ χρώμα.